Ik begin dit jaar in mijn eigen tempo. Het is tenslotte winter en geen zomer. Toch voel je de maatschappelijke druk van het moeten presteren, je jaarplan klaar hebben, als je een lijst goede voor nemens hebt. Nou dan ben je echt goed bezig..... 

Ik besloot uit dit verwachtingspatroon te stappen hier niet meer aan mee te doen. 
Als hoogsensitieve moeder voelde ik eind december zwaar in mijn energie. Niet alleen bij mezelf, maar hoorde het ook om me heen. Veel uit het verleden kwam terug via dromen, in het dagelijks leven deden zich situaties voor die oud zeer triggerde. Het mocht allemaal voorbij komen om definitief losgelaten, opgeschoond te worden. 

Dit alles gebeurde niet zomaar, we zitten in de energetische transitie van de slang naar het jaar van de paard. Voor wie van rekenen houdt:

De jaarwisseling van 2025 naar 2026 gaat numerologisch van een 9-jaar (2025: 2+0+2+5 = 9) naar een 1-jaar (2026: 2+0+2+6 = 10 → 1+0 = 1).

In februari start het jaar van het paard. Waar de energie van de slang stilstond zoals duidelijk voelbaar de laatste maanden van het jaar. Komt het paard in actie. Dit is je moment om jouw eigen richting te kiezen in jouw tempo en op jouw manier. Het vraagt je om je passie te voeden en je energie goed te bewaken. Je vuur gebalanceerd aan te wakkeren. Ongebalanceerd vuur put je uit en gebalanceerd vuur verwarmt je huis. Dus je lichaam en ziel. 

December was voor mij een maand vol lichtjes voor gezelligheid in de prive en zakelijke sfeer. Ik voelde me trots op wat ik heb gedaan en gedeeld afgelopen jaar en dat ik ook in de donkere dagen voor kerst zichtbaar ben gebleven. Dit is voor mij een uitdaging. Het vergte veel en dat liet mijn lichaam duidelijk merken met vermoeidheid, sneller overprikkeld zijn, het gevoel dat alles te veel werd.

Nu het nieuwe jaar is begonnen, voel ik geen drang om vooruit te sprinten. Ik wil nog even in mijn cocon blijven. De sneeuw helpt daarbij. Ze vertraagt vanzelf. Door vanuit huis te werken en extra rust te nemen, merk ik dat mijn zenuwstelsel zakt. Vanuit die rust ontstaat iets anders: inspiratie en richting om het jaar vorm te geven op mijn tempo.

De druk van een nieuw begin

Vlak voor januari voel ik de druk al. Overal plannen, lanceringen en goede voornemens. Alsof we collectief moeten knallen. De einstreep al moeten halen voordat we begonnen zijn. Bij mij roept dat vooral onrust en weerstand op. Mijn systeem verlangt naar leven volgens de natuur, niet volgens opgelegde schema’s.

Als alleenstaande en werkende moeder ziet deze periode er anders uit. Waar anderen uitgerust van 2 weken niets doen terugkomen, loopt mijn leven ook in vakanties door. Dat is geen klacht, maar wel mijn realiteit. Als HSP weet ik hoe belangrijk en tijdig ontprikkelen is. Alles in mijn eigen ritme mogen doen, en vooral: de tijd met mijn dochter koesteren. Buiten zijn, samen eropuit, of juist thuis blijven en landen. Juist in die eenvoud zit zoveel waarde.

Wat januari werkelijk vraagt

Voor mij vraagt januari om eerlijkheid. Dankbaarheid voor wat er al is. Voelen waar je energie van krijgt. Door mijn avonden rustig te houden en schermen zoveel mogelijk uit te laten, ontstaat er ruimte. Ik lees, schrijf, mediteer, ruim een kastje op of knip beelden uit oude tijdschriften. Het geeft me orde, een weg om het jaar doelgericht neer te zetten zonder mezelf op te branden. 

Deze periode staat voor mij in het teken van opruimen en loslaten. Niet uit haast, maar als voorbereiding. Ik voel dat ik me klaarmaak om door te stappen naar een nieuw tijdperk.

Kleine ankers

Mijn ochtenden beginnen met afstemming en een affirmatie. De eerste minuten van de dag zijn van mij. Ik beweeg dagelijks meer en luister beter naar mijn lichaam. De afgelopen jaren stonden voor mij in het teken van mentale heling; nu voelt het alsof mijn lichaam aan de beurt is. Gezonder en fitter worden, zodat ik nog meer kan genieten van het leven. 

Ook Inner-Belly beweegt mee. Mijn werk raakt steeds meer geworteld. Afgelopen jaar ontwikkelde ik een heldere visie en ik voel trots dat die dit jaar zichtbaar mag worden — gedragen en in afstemming.

Een uitnodiging

Lieve lezer,
wat mag jij deze maand nog laten rusten?

In hoeverre lukt het je om bij jezelf te blijven in een periode waarin velen ver van de natuur afstaan? Januari is van oorsprong een tijd van ontkiemen onder de grond. Een fase waarin nog niets zichtbaar hoeft te zijn.

Misschien ligt de kracht deze maand niet in meebewegen met alles wat moet, maar in trouw blijven aan wat klopt. In het eren van jouw tempo. En in het vertrouwen dat groei niet altijd zichtbaar is en dat dat precies goed is.

Liefs,
Mariska
Inner-Belly

De tijd vliegt roepen we weleens. En dat blijkt. Mijn laatste blog was alweer van augustus en wat is er veel gebeurt.

Ondertussen is de herfst hier, met haar gouden bladeren (en de bladblazers op moment van schrijven), kruidige geuren en die stille uitnodiging om naar binnen te keren.
Andere jaren voelde ik vanaf die periode sterk te drang om even te verdwijnen, opladen, wachten tot het voorjaar. Eigenlijk heel natuurlijk en tegelijk best zonde om zo de laatste 2 maanden van het jaar stil te staan. Dit jaar voelt anders. Dit jaar blijf ik bewegen juist nu.

Binnen staat de diffuser aan met de geuren van vanille, den, sinaasappel, Abundance en soms een vleugje Joy en lime. Met in de avond een paar kaarsjes. Uiteraard kind en kat veilig 😉.

Sinds mijn retreat in Spanje is er iets veranderd.
Niet alleen in hoe ik leef, maar vooral in hoe ik met tijd omga. Dit is een uitdaging in de ratrace waarin van alles van je wordt verwacht.

Waar ik vroeger het gevoel had dat tijd me steeds ontglipte, ik mijn aandacht moeilijk kon houden bij waar ik op dat moment moest zijn. Voelt het alsof ik nu present ben waar ik ben en tijd mag vormgeven.  
Met mijn dochter sinds september fulltime bij mij ontdek ik wat het betekent om het moederschap te beleven in mijn eigen ritme, als hoogsensitieve vrouw die voelt, luistert en leert afstemmen. Niet alles hoeft perfect; het mag echt zijn, met geur, geluid, rust én chaos door elkaar.

En tussen het moederschap, mijn werk in loondienst en mijn Inner-Belly praktijk door,
merk ik hoe groei op allerlei lagen tegelijk kan plaatsvinden.
Zo haalde ik in oktober dit jaar mijn Lean Green Belt iets wat me leerde hoe je verbeterprocessen gestructureerd en coachend kunt laten samenwerken.
Dat gevoel neem ik ook mee in mijn onderneming:
processen die stromen, maar waarin intuïtie de leiding mag nemen.

Dit jaar heb ik besloten om niet meer stil te vallen in de winter. Zonder tegen de natuurlijke stroom van de jaarcyclus in te gaan. Ik wil bouwen, delen, inspireren óók nu. Om te voelen dat groei niet seizoensgebonden is. Dat je niet hoeft te wachten tot januari om met iets nieuws te beginnen.

Daarom geef ik vanaf 22 november een 10-daagse “Meet the Oils” via WhatsApp.
Een mini-reis vol geur, energie en inspiratie helemaal gratis, laagdrempelig en vanuit verbinding. Omdat ik geloof dat we sámen zoveel sterker groeien. Lees je dit en wil je mee doen stuur mij dan even een bericht dan voeg ik je toe.

De herfst is geen einde.
Ze is een overgang, een tussenruimte.

En juist in die tussenruimte vind ik de moed om stil te staan en ondertussen verbonden te blijven. Een stap in groei hoeft niet groot te zijn. Elke reis begint met een kleine stap.

🌞 Zomer en een nieuwe start

Deze zomer had ik samen met mijn dochter zulke fijne weken. De highlights in onze vakantie waren toch wel het vieren van Mihrimah's 7e verjaardag. We hadden mooi weer, huis versiert en onze lieve familie om ons heen. Dit zijn dierbare momenten.  Dolfinarium was onze 2e topdag. Stralend liepen we door het park. Het was niet te druk de sfeer in het park zelf was ontspannen. We genoten van het zien en aaien van de dieren, leerden dingen die we nog niet wisten. Ze kon fijn spelen met andere kinderen en ik met mijn pootjes in het zand. Na afloop samen een leuk aandenken uitkiezen in het winkeltje. Ja ook ik voel me nog net een kind in de snoepwinkel bij zo’n leuke souvenirshop.

Wat het extra bijzonder maakte, was dat er niets hoefde. Geen schema’s, geen verplichtingen. We wandelden in het bos, gingen naar het water, de speeltuin, kinderboerderij. En op regenachtige dagen zijn we naar de film Stitch 2 geweest met de trein en gaan zwemmen, speelden thuis en kwamen echt tot rust in ons huis. Genoten van de tuin waar Mihrimah nu haar zandbak heeft en maakte ik een mooie buitenkeuken voor haar. Dat gevoel van samen zijn, zonder afleiding, was zo waardevol.

Toen Mihrimah daarna weer bij haar vader was, voelde het leeg en stil. Als HSP komt dat gemis intens binnen – het huis voelt dan even niet compleet. Tegelijk gaf die periode me ook ruimte om dingen te doen voor mezelf en Inner Belly, en opnieuw te ervaren hoe ondersteunend mijn HSP-kennis, mijn ritmes en de oliën zijn. Ze hielpen me telkens weer landen, ook in de stilte.

🎡 Terug in het rad van de ratrace

Na een heerlijke zomer merk ik nu dat de overgang naar school, werk en volle agenda’s best een uitdaging kan zijn. Als HSP voelt het soms alsof de maatschappij je ineens weer meesleurt in het moeten – volle dagen, afspraken, prikkels. Dan mis ik de verbondenheid en rust van de zomervakantie, waarin niets hoefde.

Mijn lijf laat dat ook weten: spanning op mijn borst, een buik die sneller opspeelt en een hoofd dat voller aanvoelt. Het is alsof ik even opnieuw moet leren schakelen tussen genieten en alle indrukken verwerken.

Toch wil ik niet zomaar meegezogen worden in dat rad van de ratrace. Daarom bouw ik bewust rustmomenten in: de ochtend vlieg ik niet meteen uit bed. Ik word rustig wakker en een vaste ademhalingsoefening met mijn mantra helpt daarbij: ‘liefde en overvloed in, angst en twijfel uit’. Ondertussen staat de diffuser van de wekker aan met de heerlijke combi van Joy en Lime. Wanneer het kan maak ik een ochtendwandeling of fiets ik naar het werk. Op schooldagen zal dit laatste lastiger worden. Dus ook hier nog een uitdaging.

Wat ik dit jaar anders wil doen? Niet overal in meegaan. Elk school- en werkjaar komt met zijn kansen en uitdagingen, maar ik kies er steeds opnieuw voor om te voelen: waar doen wij aan mee, en waar laten we het los? Zo houden we ruimte voor ons eigen ritme.

🌿 Ondersteuning en tools

In deze overgangsperiode merk ik hoeveel steun kleine ritueeltjes en de juiste tools geven. Voor mezelf gebruik ik vaak de Tranquil Roller voor het slapen, Stress Away als ik naar kantoor ga, en mijn eigen Aura Spray (een blend van Valor, White Angelica en Sacred Mountain). Daarnaast helpen de Progressence Phyto Plus en Endoflex me om mijn hormonen in balans te houden, en gebruik ik Peppermint en Tummygize voor mijn buik.

Ook Mihrimah heeft haar favorieten. Soms kiest ze de KidPower of Tummygize, en in haar diffuser Snowy vindt ze de Refresh-blend heerlijk. Samen doen we af en toe ademhalingsoefeningen, trekken we een kaartje, of dansen we gewoon door de woonkamer. Kleine momenten van plezier en verbinding die ons meteen terugbrengen in het hier en nu.

Ons ultieme ontlaad-moment? Met onze blote voeten in het gras staan, of in het bos onze schoenen uitdoen op de zandheuvel. Even aarden, even terug naar de basis. Dat werkt altijd.

✨ Reflectie en afronding

Wat ik jou als vrouw, als moeder mee wil geven: voel je je overweldigd door alle prikkels, to-do’s en moeten, stap dan bewust even naar achter. Vraag jezelf af: is dit echt allemaal zo belangrijk, of kan ik iets loslaten? Beter één of twee dingen met aandacht doen, dan vijf half en gestrest.

Mijn tip aan andere HSP-moeders en vrouwen: plan elke dag minimaal tien minuten, liever een half uur, voor jezelf in. Het is niet egoïstisch om jezelf op de eerste plek te zetten – het is nodig. Alleen als jij goed voor jezelf zorgt, kun je er ook voor anderen zijn.

Ik ben heel benieuwd hoe jij deze overgang van zomer naar school en werk ervaart. Deel het gerust met me in een DM via Instagram – ik vind het altijd leuk om daarover door te praten!

Liefs,

Mariska  

Mijn week op Ameland begon met buikpijn – en eindigde met inzichten en ontspanning.

leestijd 6 minuten

Intro

De paar dagen voor onze vakantie voelde onrustig. Mijn darmen speelden op, ik was misselijk, moe en gespannen. Op donderdagavond zat ik op de bank en dacht:
hoe moet ik morgen in hemelsnaam drie uur rijden? Alleen, met mijn lieve dochter naast me in de auto?

Ik overwoog heel even om niet te gaan. Misschien zaterdag dan. Maar iets in mij voelde: als het enigszins kan, wil ik gaan. Vrijdagochtend nog steeds enorm misselijk. Wat nu? Gelukkig trok het later weg en kon ik Mihrimah uit school halen voor ons avontuur naar het voor ons vertrouwde Ameland.

Ik voelde me gesteund en weet dat ik het fijn vindt om onderweg te zijn. De focus van het autorijden deed mijn buik kalmeren. We gingen naar een plek waar meer rust en ontspanning zou zijn. Even alles loslaten.

Aankomen op de boot: we zijn er gewoon

Mihrimah zat stralend naast me op de boot. We hadden het gehaald. We gingen op avontuur. En ook al hadden we een paar dagen regen, we vermaakten ons met minigolf, het natuurmuseum, een blotevoetenpad en heel veel lachen.

Het meest onverwacht fijne moment?
De tandem.
Ik had verwacht dat het lastig zou zijn — maar het ging zó goed. Mihrimah trapte mee, we reden als één geheel. Ze straalde en ik straalde mee. Een tandem is voor herhaling vatbaar.

Pas op Ameland voelde ik hoe moe ik was

De eerste dagen merkte ik pas echt hoeveel ik de weken daarvoor had gedragen. Alle ballen alleen in de lucht houden. Ik kan het dat weet ik. Tegelijkertijd is het ook een frustratie. Waarom kunnen dingen niet makkelijker zijn. Werkt mijn lijf niet mee. Ik neem toch ontspanning? Waarom nu dit gedoe weer. Ik wil …. Gewoon genieten. (Herken je deze frustratie?).

Ik besloot een pact met mezelf te sluiten. Voor tijdens de vakantie, voor als ik terug zou zijn. En begon te schrijven in mijn journal.
- Meer rust toe laten – zelfs midden op de dag.
- Bewuster eten en mijn buik ruimte geven om tot rust te komen.
- Beweging kiezen die goed voelt: wandelen, stretchen, dansen, krachttraining.
- En vooral: lief zijn voor mezelf. Want ik bén al goed bezig. Ik hoef het niet te verdienen door harder te lopen. Of door het gevoel dat ik tijd moet in halen uit de periodes dat er weinig ruimte was voor leven vanuit wie ik ben.

Spannende etentjes & kleine rituelen

Uit eten gaan vind ik spannend, zeker met mijn gevoeligheid. Vrijwel altijd wordt ik overvallen door een gevoel dat tegen paniek aan zit. Terwijl ik op dat moment wel graag uit eten wil. De eerste dat bij aankomst pufte ik in stilte wel bijna 4 paniek momentjes weg in het restaurant. De laatste keer uit eten gelukkig maar 1. Een overwinning en mijn drive is vaker uit eten. Mihrimah geniet daar zo van. Zij kent die angst niet. Dat wil ik graag zo houden. En voor mijn gevoel gaat die angst bij mij ook weg. Ik ken de oorzaak. Mijn lichaam heeft het opgeslagen en mag de angst los laten. Alles bij elkaar ging het goed. De sfeer was rustig. Mihrimah voelde zich op haar gemak, personeel dacht mee met mijn voedselintolleranties. Ik had mijn olie bij me. TummyGize voor m’n buik, StressAway op mijn hart en polsen.
En ik herinnerde mezelf eraan: ik heb dit vaker overleefd. Dit kan ik nu ook.

Soms is dat de kracht van doorzetten — omdat je weet dat je iets wilt veranderen. Daarvoor patronen moet doorbreken. Niet meer leven vanuit angst maar vanuit vertrouwen.

Een huis, een eiland, een plek die voelt als thuiskomen

We verbleven niet in het kleine witte huisje bij vakantiepark Boomhiemke waar we vorig jaar waren. Maar bij Landal State in een fijn appartementje. Toch misten we dat huisje wel een beetje. Dat huisje voelde als thuiskomen. Het strand, het duin, de lucht alsof het ons huisje is. Bij Landal state was er een fijne binnenspeelplek voor Mihrimah. Ze speelde met kindjes en het maakte niet uit als ze elkaar niet verstonden. Af en toe mocht ik even tolken. Mihrimah ontdekte lego ze bouwde mooie huisjes en autos. Op deze momenten kon ik een boekje lezen op de bank in de hal of boven even in de keuken rommelen. Vanuit het appartement kon ik haar zien spelen.

Langzaam kwam mijn lichaam tot rust. Zowel bij mij als Mihrimah. Toch merk je bij kindjes dat hoe leuk een vakantie is. Het andere dagritme niet altijd makkelijk is.

Wat deze reis me liet zien

Dat ik het kan.
Alleen reizen met mijn dochter, ook als mijn lijf niet meewerkt.
Dat liefde, wilskracht en rust in je eigen tempo alles kunnen transformeren.
En dat luisteren naar je lichaam niet betekent dat je stopt — maar dat je leert meebewegen.

Ook liet het me zien dat we de volgende keer eerst een paar dagen ontladen na een drukke periode en dan pas op vakantie gaan. Al doende leren we.

leestijd 4 minuten

Soms voelt een ruimte als meer dan een plek. Het is een spiegel van je innerlijke wereld.
Een verlengstuk van wie je bent, waar je staat, en waar je naartoe beweegt.
De afgelopen weken voelde ik dat er iets mocht veranderen. Niet alleen praktisch, maar diep vanbinnen.

Ik verhuisde mijn werkkamer van de 1^e verdieping naar zolder. Wat er toen gebeurde, raakte veel meer dan muren en meubels.

De oude situatie – waarom het begon te knellen.

Mijn werkkamer bevond zich eerst in een kleine kamer tussen de slaapkamers in.
Op papier een handige plek, maar energetisch begon het te wringen.
Het voelde alsof werk en privé voortdurend in elkaar overvloeiden.
Alsof ik geen heldere grens kon trekken tussen mijn rol als moeder, vrouw en coach.

Ik merkte zelfs dat ik de stroom van nieuwe cliënten — zeker fysieke sessies — onbewust tegenhield.

Er zat iets vast. Het was alsof mijn energie zei: kom maar… maar liever nog even niet.
Ondertussen probeerde ik mezelf juist zichtbaar te maken, maar online voelde veiliger. De ruimte werkte me tegen.

Het was een klein en donkerder kamertje. Gevangen tussen privé.
Ik raakte er sneller afgeleid. Even de was doen, naar beneden lopen, opruimen.
Ik kon niet landen in mijn energie. En dan het raam: daarachter liep een poort met een fietspad, dat voortdurend kleine geluiden bracht.
Als HSP neem je dat allemaal waar. Het gevoel van discretie, veiligheid en bedding. Het was er niet.

Terwijl dát juist is waar ik voor sta met Inner Belly: een plek waar je mag thuiskomen bij jezelf.
Maar ik kon het zelf niet voelen in die ruimte. Alsof mijn eigen energie niet zichtbaar mocht zijn.

De beslissing – luisteren naar mijn intuïtie

De behoefte aan verandering groeide stilletjes. Tot het ineens kraakhelder was: het is tijd om te verhuizen.

Niet alleen spullen, maar ook energie. Ik dacht aan de zolder, die tot dan toe een plek was voor opslag en voor iets veel leukers: beweging met Mihrimah.
Onze meidenavondjes, dansend op muziek. Parcoertjes die zij bedacht. Vrije, speelse energie.

En juist die energie… die wilde ik óók toelaten in mijn werk. De zolder voelde ineens als de enige logische plek waar alles samen kon komen:
coaching en aromatherapie en straks ook edelsteentherapie, bellyfit en het werken met kinderen via luisterkindtherapie.

Ik begon afgelopen weekend met het verplaatsen van spullen. Hoe eigenwijs ik ben zonder hulp. Het lukte alleen het bureau nog. Dat was een dingetje. Tot op woensdagochtend terwijl ik eigenlijk aan het werk moest. Er genoeg van had. Na een zoektocht voor de juiste inbussleutel haalde ik het bureau uit elkaar. Het laatste stuk om mijn werkplek compleet te maken.  

Boven voelde alles anders. Lichter, ruimer, rust, ruimte voor beweging. Ik voelde me thuiskomen.

Dit was geen afzondering. Dit was juist verbinding. Met mezelf, met mijn visie, met de vrouwen (en kinderen) die ik begeleid.

De zolder is nog steeds onze dansplek. Maar nu ook mijn creatieplek. Mijn rituelenplek. Mijn begeleidingsplek.
Alles mag hier zijn. De vrouw, de moeder, de healer, de gids. Mijn hele reis, mijn hele energie.

Energie volgt aandacht en mijn praktijk volgt mijn energie

Door letterlijk naar boven te verhuizen, heb ik ook mijn visie opgetild. Ik creëerde ruimte om te groeien, te ademen, te ontvangen.
Mijn energie stroomt vrijer. Mijn cliënten voelen het. De sfeer klopt. De bedding is voelbaar.

En alsof het universum even meekeek, viel deze hele verschuiving samen met een magische tijd: de week van de Pleiaden, waarin de zeven zusters sterker zichtbaar aan de hemel staan. Een periode van energetische downloads, spirituele activatie en diepe verwerking.
Ik voelde het aan alles. Mijn darmen protesteerden, mijn systeem verwerkte oud verdriet, en tegelijk kwamen er inzichten binnen uit vorige levens.

Alsof de zolder niet alleen mijn werkplek werd — maar ook mijn sterrenpoort.

Deze verhuizing was geen stylingproject. Het was een energetisch besluit. Een verankering van mijn JA.

Aan mezelf. Aan Inner Belly. Aan alles wat ik ben en nog ga worden.

Een vraag aan jou:

Heb jij ook een plek in huis of in jezelf die toe is aan nieuwe energie?
Wat zou er voor jou veranderen als je jezelf die ruimte écht zou geven?
En… durf jij jouw eigen innerlijke sterrenlicht te volgen, zelfs als het nog niet volledig zichtbaar is?